Last updated on September 11, 2024
Can dostlara, dost bildiklerime hazân düştü,
Hâl hatır soranlara gaflet uykusu çöktü,
Enâniyetçilik, menfaat zirveye göçtü,
Diğergamlık, paylaşımcılık mezara göçtü.
Dost sanırdım; iyi günde yüzüme güleni,
Kötü gününde tesellideydim ben kendini,
Paylaşmıştım sıkıntı ve çaresizliğini,
Kötü günümde, terketti vefâsızca beni.
Menfaat miydi dostluğumuzda kıstasımız?
Bir değil miydi; sevinç, sıkıntı ve acımız?
Hani, Allah rızasıydı bizim amacımız?
Nerde kaldı; kötü günde bir olma andımız?
Tarlana ne ektinse onu biçebilirsin,
Kötülük ektin ise; iyiliğe hasretsin,
Sen, dost tarlasına; vurdumduymazlık ekmişsin,
Ancak, firkât ve yanlızlığı biçebilirsin.
Bir işin olduğunda arayıp buluyorsun,
Derdin, işin için rica minnet ediyorsun,
Allah rızası için bir kez aramıyorsun,
Düşsem dahi, dostum deyip hatır sormuyorsun.
Senden beklediğim menfaat veya çıkar yok,
Hamdolsun ki, madde ve itibara gözüm tok,
Anlayış ve saygı beklerim de, senden ses yok,
Bir insan olarak; saygı beklemekte mi çok?
Gel dostum; dinle sözümü, yanlış bir yoldasın,
Dara düşen dostunu yanlız koymamalısın,
İşlerin yolunda diye aldanmamalısın,
Dünya hâli düşersin de, bir dost bulamazsın.
Hasan Kuş – 18/05/2004