Last updated on September 11, 2024
Vakti gelince tren istasyonu terkeder,
Vadesi dolanın bu dünyada işi biter,
Yer belli, zaman belli, program beli amma;
İnsanlar buraya gelmek için neyi bekler?
Söze gelince bırakmayız mangalda külü,
İş olunca biri diğerine atar yükü,
İşini sağlam yap hiç kimselere güvenme;
Öyle sağlam yap ki, ak olsun dostların yüzü.
Tek vuruş halinde atmalıdır kalplerimiz,
Oraya buraya yönelmesin hiç birimiz,
Onunla bununla oyalanacağımıza;
Âgâh olalım, aldatıyor bizi nefsimiz.
Gözümüzü dikmişiz murâd olan bir yere,
Planlar yaparız ona ulaşalım diye,
Rabbim nasibetmezse asla ulaşamayız;
İşlerimiz olsun, Allah râzı olsun diye.
Şeytan girer kalbine kandırmak için seni,
Gaflet anını bekler aldatmak için seni,
Gözünü dört değil ondört aç ve dikkatli ol;
Ona aldanırsan kim kurtarır ondan seni.
İnsanlara değil Allah’a dayanıp güven,
İyi dost değil senin kötülüğünü öven,
Kârını zararını ölç, muhâsebeni yap;
Kazançlı olur kendi hatalarını gören.
Disiplinli olmak zorundasın ey müslüman,
Gâfil olmamalısın sen, Rabbinden hiç bir an,
Gâyen varsa özverili ol; fedekâr olur,
Mülkün emanetçisi olduğunu anlayan.
Dağılan ordu zafere ulaşabilir mi?
Bir kişi tonlarca yükü kaldırabilir mi?
Onda eksik, bunda hatâ, şunda kusur gören;
Hak yolda kendisine dost edinebilir mi?
Hasan Kuş – 20/03/1996