Last updated on September 11, 2024
Affeyle güzel Allah’ım bizleri,
Her yanımızı sarmış günah kiri,
Pas tutmuş, nazargâh olan kalpleri,
Sana lâyık, gerçek kul olamadık.
Allah’ın Rasûlü şefâatçımız,
Yarın huzuruna nasıl varırız?
Sünnetini yaşamaktan uzağız,
O’na hakîki ümmet olamadık.
Ana-babamız başımızın tâcı,
Hep bizler için çekerler cefâyı,
Kalmamıştır saçlarının siyahı,
Onlara lâyık evlat olamadık.
Çocuklar gözümüzün aydınlığı,
Düşünürüz onların yarınını,
Ne ahvâldedir din ve îmanları?
Çocuklara ebeveyn olamadık.
Eşimiz hayatımızın yoldaşı,
Beraber göğüsleriz sıkıntıyı,
Bir ömür paylaşırız bir hayatı,
Eşimize lâyık eş olamadık.
Eşimiz, dostumuz ve akrabamız,
Birlikte gelip geçer hayatımız,
Ahbablara ne kadar saygılıyız?
Birbirimize lâyık olamadık.
Menfâatler oturmuş ön sıraya,
Allah rızâsı kalmış arka safta,
Gerçek sevgi, meskûn olmuş mezarda,
Allah için sevenler olamadık.
İyi gün olunca yakınlardayız,
Kötü gün olunca uzaklardayız,
Kim sorarsa, ölümüne ahbâbız,
Candan seven dostlardan olamadık.
Hep kötülükleri görüp söyleriz,
Kötülüğü def’e gayret etmeyiz,
Biz yapınca kendimizde görmeyiz,
Kendini görenlerden olamadık.
Akıllı mü’min, hevâsına uymaz,
Biz nefsimize kul-köle oluruz,
Onun pençesinden kurtulamayız,
Akıllı mü’minlerden olamadık.
Rabbim, arzı emanet etmiş bize,
Kulluk etmeyi öğütlemiş bize,
Halife ünvanını vermiş bize,
Allâh’ın halifesi olamadık…
Hasan Kuş – 24/08/1997